Tutaj jesteś: Strona główna
Ustaw jako stronę startową
Serock
Domek agroturystyczny (BESKID WYSPOWY)
Menu

Najpiękniejsze miejsca w Polsce


Polanica Zdrój
Informacje ogólne Atrakcje turystyczne Piękno okolic Dane Teleadresowe Mapka
Nasza historia Co? Gdzie? Kiedy?
Nasza historia

 

GALERIA ZDJĘĆ DAWNYCH:















 


Trudno ustalić początki osady, która rozwinęła się po wiekach w dzisiejsze miasto - uzdrowisko. Powstała ona najpewniej w 2 połowie XIV w., w okresie wzmożonej kolonizacji terenów podgórskich.

Pierwsze wzmianki o osadzie zawiera księga miejska Kłodzka z lat 1324-1424 i kłodzka księga sądu stanowego dla rycerzy z lat 1346-1390. Wynika z nich, że ówczesna Polanica należała do von Glaubitzów (Glubosów, Gluboczów), przybyłego z Miśni rodu rycerskiego.

W 2 połowie XV w. znaczna część Polanicy należała do rodu von Lazan (Łozan). W roku 1494 umiera ostatni z rodu Sigmunt Seidlitz von Lazan. Jego własność obejmuje jako lenno książę Ziębicki i hrabia kłodzki Henryk Podiebradowicz i w tymże roku przekazuje ją klasztorowi kłodzkich augustianów, którzy Polanicę posiadają 101 lat - do 1596 r.

W tym czasie w wyniku reformacji, konwent kłodzki rozwiązuje się, a ostatni jego przeor Kirmiserus, za pośrednictwem papieża Klemensa VIII, ofiarowuje dobra, a wśród nich Polanicę, kłodzkim jezuitom.

W 1556 r. na północ od Polanicy powstaje osada Neuheide (Nowa Polanica). Obie miejscowości należały do parafii w Szalejowie Górnym. W tym czasie tryskało w Polanicy 7 źródeł. Niektóre z nich były już dobrze znane, skoro kłodzki kronikarz Aelunius wymienił je w 1625 r. w swojej "Glaciographii" wśród 12 miejscowości hrabstwa kłodzkiego posiadających lecznicze źródła.

W 1630 r. jezuici drogą zakupów powiększyli swój polanicki folwark i zbudowali drewniany dwór. Zniszczenia wojny 30-letniej nie ominęły i Polanicy. W 1645 r. szwedzki oddział płk. Douglasa spalił polanickie zabudowania jezuitów. Właściciele odbudowują drewniany dwór w 1650 r. Z tego czasu pochodzi druga wiadomość o źródłach mineralnych.

W 1699 r. dwór jezuicki powtórnie spłonął. Dlatego też w latach 1706-1708 jezuici wznieśli dwór murowany usytuowany na wysokiej skarpie nad Bystrzycą Dusznicką, który wykorzystywali jako miejsce wypoczynku własnego i pensjonariuszy ich kłodzkiego kolegium.

Kiedy w 1773 r. papież Klemens XIV rozwiązał zakon jezuitów, ich polanicka część stała się własnością skarbu pruskiego i jako taka została w 1776 r. przekazana Królewskiemu Urzędowi Szkolnemu, a w 1788 r. nabył owe dobra hrabia von Rheden.

Inną część kupił hrabia von Haugwitz ze Szczytnej.

Część trzecia należała do szpitala kłodzkiego, a czwarta najmniejsza do parafii w Szalejowie Górnym. O źródłach mineralnych, tryskających na terenie dóbr hrabiego von Rhoden w tamtym czasie zapomniano.

Znaczną część Polanicy nabył w 1827 r. bogaty kupiec kłodzki Józef Grolms. Już w roku następnym wzniósł on pijalnię nad źródłem "Józefa", a obok, drewniane łazienki. Tak więc 1828 rok można uważać za początek polanickiego, otwartego dla gości uzdrowiska.

Następcy Grolmsa, Storch i Rothmann, zastąpili te drewniane obiekty małymi łazienkami murowanymi. W owym czasie odwiedzała jednak Polanicę znikoma ilość gości. Pozostawała ona niejako w cieniu słynnych już Śląskich kurortów: Dusznik, Kudowy, Lądka i bardziej odległych Starego Zdroju, Szczawna czy Cieplic. Dlatego też w zaadoptowanym wcześniej na dom dla kuracjuszy dworze pojezuickim w 1861 r. ulokowano sierociniec.

W 1873 r. Urządzenia zdrojowe zakupił wrocławski przemysłowiec W. Hoffmann i zainwestował w ich rozwój znaczny kapitał: m.in. nowym pawilonem przykryto źródło "Józefa", a obok domu zdrojowego założono rozległy park.

W 1879 r. nieopodal zdroju odkryto znaczne złoża borowiny. W owym czasie stosowano różnorodne zabiegi lecznicze: kurację kąpielową (15 do 30 min.) i pitną, przy czym prócz wody mineralnej pito także przepisaną ilość kubków koziego, jak również owczego mleka. Stosowano również okłady i zawijania borowinowe.

Rosła sława polanickiej wody mineralnej, toteż od 1873 r. butelkowano ją i wysyłano nawet poza granice kraju. Znacznie zwiększyła się też liczba kuracjuszy. Istotne znaczenie dla rozwoju uzdrowiska miało doprowadzenie do Polanicy w 1890 r. linii kolejowej. W 1899 r. zdrojową część Polanicy objął emerytowany major pruski baron von Goltz.

Z inicjatywy właściciela, latem 1904 r., odwiercono źródło "Wielkiej Pieniawy". Odwiert o głębokości 34,6 m ujęto w następnym roku antykorozyjnymi rurami miedzianymi. Pod koniec 1904 r. odwiercono też źródło "Józef”. Tu na wodę mineralną natrafiono na głębokości 88,8 m.

01.12.1904 r. baron Goltz sprzedał swoją uzdrowiskową część Polanicy spółce akcyjnej "Zarząd Uzdrowiska Polanica", której prezesem został wrocławski radca handlowy Hause. W wyniku zaangażowania znacznych kapitałów i pragmatycznych działań spółki nastąpił gwałtowny rozwój uzdrowiska i znacznie zwiększyła się ilość kuracjuszy oraz turystów.

20.06.1906 r. otwarto nowoczesny Dom Zdrojowy (obecnie sanatorium "Wielka Pieniawa"). W 1909 r. otwarto sanatorium kardiologiczne (obecnie nr 2). Wreszcie w 1911 r. ukończono tzw. Nowe Łazienki. Jest to tak mocno osadzona w pejzażu parkowym budowla z pijalnią "Wielkiej Pieniawy".

W tymże 1911 r. pojezuicki budynek administracyjny (były słynny Wojewódzki Szpital Chirurgii Plastycznej) przebudowano na pensjonat, mimo, że w 1913 r. zakupiło go zgromadzenie ss. jadwiżanek, dalej przebywali tu kuracjusze, bowiem od zgromadzenia dzierżawił go Zarząd Uzdrowiska. Od 1915 r. do końca I wojny światowej działał w nim szpital wojskowy.

Zadbano też o potrzeby religijne mieszkańców i kuracjuszy: w latach 1910-1911 powstał w miejsce drewnianej kaplicy kościół katolicki, neobarokowy z elementarni secesyjnymi, zaś w 1916 r. neogotycki, ceglany kościół ewangelicki (już nieistniejący).

Do wybuchu I wojny światowej zbudowano ok. 50 pensjonatów, przy czym Zarząd Uzdrowiska zadbał, aby były one wznoszone w jednolitym, podgórskim stylu pensjonatowo - sanatoryjnym.

W 1925 r. otwarto teatr zdrojowy. W starym teatrze (obecnie Club “Colombina") otwarto kasyno zdrojowe. W 1930 r. do Domu Zdrojowego dobudowano Nowe Łazienki. Powstały tarasy spacerowe, urządzono punkty widokowe. W tym czasie ugruntowała się renoma Polanicy jako pierwszorzędnego kurortu kardiologicznego, a jednocześnie nastąpiła stabilizacja w jej rozwoju.

W czasie II wojny światowej polanickie sanatoria zamieniono w szpitale wojskowe, a znaczniejsze pensjonaty w ośrodki rekonwalescencji dla żołnierzy SS i Wehrmachtu. Niszczące działania wojenne szczęśliwie Polanicę ominęły.

9 maja 1945 r. miejscowość zajął oddział żołnierzy radzieckich wchodzący w skład 59 Armii I Frontu Ukraińskiego. Już w maju do miejscowości przybyła Grupa Inicjatywna warszawskiej organizacji PPS. Jeszcze w tym roku Polanica otrzymała prawa miejskie, a pierwszym jej burmistrzem został Kazimierz Dąbrowski.

Sanatoria wznowiły działalność w 1946 r. Od 1950 r., za wskazaniem wielce zasłużonego dla miasta dr Józefa Matuszewskiego, obok schorzeń kardiologicznych w Polanicy zaczęto też leczyć przypadłości gastrologiczne.

W maju 1951 r., przy miejscowym szpitalu, z inicjatywy doktora Stanisława Michałka-Grodzkiego o twarto pierwszy w kraju oddział chirurgii plastycznej. W 1958 r. szpital przekształcono w placówkę specjalistyczną. Kierował nim prof. dr Michał Kraus, a jego działalność kontynuował prof. dr Kazimierz Kobus.

W nocy z 22 na 23 lipca 1998 r. nad Kotliną Kłodzką rozszalały się burze. Wezbrane ulewnym deszczem potoki zalały m..in. Polanicę - Zdrój. Niewielki górski potok, Bystrzyca Dusznicka w ciągu kilkudziesięciu minut zmienił się w potwora.

W ciągu 5 godzin w Polanicy spadło 140 mm deszczu. Miasto zostało odcięte od świata i podzielone na pół. Z dziesięciu przepraw w mieście ocalała zaledwie jedna. Nie działały telefony, nawet komórkowe.

Ukończony rok wcześniej Deptak przestał istnieć. Powódź zniszczyła kilkanaście budynków mieszkalnych, trzy nadawały się już tylko do rozbiórki.

Ogromnym wysiłkiem całej społeczności miasta, władz samorządowych i państwowych, w krótkim okresie udało się nie tylko odbudować zniszczenia, ale uczynić miasto jeszcze piękniejszym niż było przed tragedią.

Kolejnym punktem przełomowym w Polanicy - Zdroju były lata 2009 - 2011, kiedy to miasto ogromnym nakładem finansowym modernizowano zabytkowy Park Zdrojowy oraz Teatr Zdrojowy.

Odnowione alejki, piękne fontanny i kurtyny wodne, punkty widokowe i unikatowa roślinność zachwycają nie tylko mieszkańców, ale i rzesze turystów odwiedzających uzdrowisko.
 
Zapraszamy!
Witamy
Czwartek, 19 kwietnia 2018
Położenie » Zobacz położenie atrakcji »

Filmy »
Panoramy »

Noclegi w okolicy »
» lista atrakcji «
Wybierz atrakcje:
Pijalnia Wody Mineralnej
Rzeźba niedźwiedzia polarnego na kamiennym postumencie w Parku Leśnym
Kolorowa fontanna w samym sercu Parku Zdrojowego
Park Józefa
Park Szachowy
Park Zdrojowy
Park Różaneczników
Letni tor saneczkowy „Góralka”
Akademia Animacji dla Dzieci
Piekielna Dolina
Wiadukt kolejowy nad Bystrzycą Dusznicą
Punkt widokowy na Kamiennej Górze
Turystyka zdrowotna
Punkt widokowy na Piekielnej Górze
Huta Szkła Artystycznego „Barbara”
Fort Fryderyka na Kamiennej Górze
Etnograficzne Muzeum Misyjne przy klasztorze Białych Sercanów
Klasztor „Christus-Rex” na Sokołówce
Kościół Matki Boskiej Królowej Pokoju
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Inskrypcja na kamiennym krzyżu wznoszącym się przy ul. Jana Pawła II
Reklamy Google
Strona główna  |  Wiadomości  |  Mapa serwisu
Copyright © 2006 - 2009 VC.TravellingPolska, Wszelkie prawa zastrzeżone