Tutaj jesteś: Strona główna
Ustaw jako stronę startową
Pińczów
Willa "CZTERY PORY ROKU" nad morzem
Menu

Najpiękniejsze miejsca w Polsce


Marciszów
Informacje ogólne Atrakcje turystyczne Piękno okolic Dane Teleadresowe Mapka
Nasza historia Co? Gdzie? Kiedy?
Nasza historia

 

  Galeria zdjęć dawnych:














.
Krótka historia poszczególnych miejscowości
wchodzących w skład Gminy Marciszów:


Marciszów

Pierwsze wzmianki o wsi Marciszów pochodzą z 1305 roku. Była to wieś prywatna, własność rycerska, która z czasem rozrosła się. Kolejno właścicielami Marciszowa byli: ród rycerski von Zedlizów, po wojnie 30-to letniej Tgeorg Ernst von Berg a następnieGeorg Sigismund von Tschirnhaus.

W 1706 roku wieś kupił hr. Rzeszy Hans Henrich III von Hochberg.

Rozwój Marciszowa ściśle związany był z rozwojem przemysłu w początkowym okresie tkactwo, następnie poszukiwania i próby wydobycia węgla kamiennego, w 1790 roku powstała kopalnia "Hoffnung" z której pozyskiwano piryty dla witrolejni, dalszy rozwój wiązał się z powstaniem kolei gdyż w 1867 roku przeprowadzono tędy linię kolejową łączącą Wałbrzych z Jelenią Górą i zbudowano tu stację kolejową, która w późniejszym czasie stała się ważnym węzłem komunikacyjnym.

Dziś jest rolniczo - przemysłową wsią, usytuowaną w dolinie Bobru, kultywującą dawne tradycje tkackie - zakłady lniarskie. W okresie II Wojny Światowej działała w Marciszowie filia obozu Gross-Rosen.

Stacja kolejowa w Marciszowie:

Kolej do Marciszowa dotarła w roku 1867 z Jeleniej Góry. Jako pierwszą wybudowano linię Śląskiej Kolei Górskiej z Jeleniej Góry do Dzietrzychowa (dziś Wałbrzych Główny). Potem uruchamiano kolejno linie do Złotoryji w 1895 roku, do Bolkowa i Strzegomia w 1899 roku i do Kamiennej Góry w 1914 roku.

Tak duża stacja węzłowa otrzymała odpowiedniej wielkości budynek. Wybudowano go w ostatnim ćwierćwieczu XIX wieku.

Ciekawe są również przejścia podziemne i wiaty na peronach. Budowa stacji przyczyniła się do silnego rozwoju wsi. W okresie międzywojennym linie do Wałbrzycha, Jeleniej Góry i Kamiennej Góry zostały zelektryfikowane. Ponowna elektryfikacja linii Wałbrzych - Jelenia Góra nastąpiła w 1966 roku.

Niestety ostatnie lata przynioły upadek polskich kolei a z nim i stacji w Marciszowie. Nieczynne są już linie do Złotoryi i Bolkowa. W roku 2001 zamknięto linię do Kamiennej Góry i Lubawki. A stacja jest już tylko zwykłą stacją przelotową.

Podobnie jak do Marciszowa i tu kolej dotarła w 1867 roku. Jednak Sędzisław wsześniej, bo już w 1869 roku został stacją węzłową. W tym roku bowiem uruchomiono linię do Lubawki. Kolej przydała znaczeniu wsi. Przybyło tu wówczas mieszkańców, kolej dawała bowiem i pracę, i mieszkanie. Już pod koniec XIX wieku wybudowano budynek zawiadowcy. Potem powstało całe osiedle kolejowe.

Kolejnym bardzo ciekawym obiektem w tym zespole jest duży budynek z wieżyczką po drugiej stronie torów. Powstał on w okresie elektryfikacji w początkach XX wieku, a mieścił urządzenia do przesyłania energii elektrycznej.
 
 
Wieściszowice

Wzmianki o Wieściszowicach w dokumentach sięgają XIII w. Do 1292 roku stanowiły własność Cystersów z Lubiąża, a potem były posiadłością rycerską. O dalszych dziejach niewiele wiadomo.

Wieś bardziej znana stała się dopiero w XVII w. gdy należała do hrabiego Von Promnitza. Był to obszar rozwinięty rolniczo. W XVIII wieku odkryto złoża i zbudowano kopalnie, w 1785 - "Nadzieja", w 1793 - "Nowe Szczęście" i w 1796 - "Gustaw".

W XIX wieku wieś posiadała 97 domów w tym kościół, szkołę z nauczycielem, wolne sołectwo z gorzelnią, trzy młyny wodne i tartak. Pracowało też 58 warsztatów lniarskich.

W 1872 roku kopalnie w Wieściszowicach przejęła fabryka kwasu siarkowego ,,Silesia” z Żar, ale produkcja w oparciu o miejscowe złoża za ćwierć wieku się skończyła.

Od 1902 roku w dolnej części Wieściszowic wyrabiano tylko farbę olejną w oparciu o siarczany. W 1925 roku zakład był zmuszony do zakończenia produkcji. Porzucone kopalnie i wyrobiska zalała woda.
 
 
Świdnik i Pastewnik
 
Świdnik wchodził w obręb posiadłości klasztoru Cystersów z Lubiąża. Potem wieś była związana z zamkiem Niesyto w Płoninie. W kolejnych dziejach swojej skromnej historii wieś wielokrotnie zmieniała swoich właścicieli. Świdnik był osadą górniczą.

W 1742 roku uruchomiono kopalnię rud ołowiu i hutę. Na początku XIX wieku nastąpił znaczny wzrost liczby ludności spowodowany głównie przez rozwój tkactwa chałupniczego. W miejscowości istniały młyny wodne, szkoła, tartak i warsztaty tkackie. Po okresie wojennym Świdnik częściowo wyludnił się. Nie ma określonych perspektyw rozwojowych i od lat nie rozwijał się pod względem infrastruktury.

Pastewnik należał do starych wsi a o jego dziejach niewiele wiadomo. Wzmianki o powstaniu miejscowości są udokumentowane na 1310 rok. W 1825 roku wyznaczono główne części wsi: Pastewnik Dolny, Górny i Nowy, które łącznie przyjęły nazwę Stein-Kunzendorf.

W 1945 roku wieś przyjęła nazwę Lisienice a dwa lata później została zmieniona na aktualną.

W Pastewniku powstała również szkoła która funkcjonowała do 1997 roku oraz jednostka wojskowa, w połowie lat 90 zamknięta w której prywatni inwestorzy przed 7 laty mieli otworzyć klinikę leczniczo-rehabilitacyjną, częściowo wyremontowane kilka lat temu domki dziś są już tylko ruinami.

Obecnie na obszarze wsi mieści się radar meteorologicznyktóry za pomocą fal radiowych wykrywa opady, chmury, burze oraz inne zjawiska atmosferyczne.

W Świdniku mieści się Kościół Pod Wezwaniem św. Mikołaja z XIV wieku. Przebudowany w 1624 roku i później w XVIII wieku. Jest to budowla orientalna, jednonawowa z prostokątnym prezbiterium nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym.

Drugim zabytkiem jest kościół Matki Boskiej Częstochowskiej (po-ewangelicki) pseudo- barokowy z początku XIX wieku. Oprócz tego w miejscowości tej znajduje się budynek dawnej szkoły podstawowej.

Podobnie jak w Świdniku w Pastewniku na uwagę zasługują również dwa kościoły. Pierwszy katolicki z XIII wieku, obecny wygląd zawdzięcza XV- wiecznej przebudowie. Od XIX wieku znajduje się on w ruinie.

Drugi ewangelicki dom modlitewny Pod Wezwaniem św. Józefa Oblubieńca NMP. Wzniesiony został w latach 1777-1789 i jest budowlą pięcionawową z okrągłym chórem i barokowymi organami.
 
 
Pustelnik, Domanów, Nagórnik
 
Wszystkie te miejscowości powstały najprawdopodobniej w tym samym przedziale czasowym i tak w kolejności Nagórnik został założony prawdopodobnie pod koniec XIII w.

Następnie w skąpych danych jakie posiada o sobie Pustelnik, datuje się jego powstanie na XIV wiek a Domanowa na koniec XIV wieku. Później o losach tych miejscowości niewiele wiadomo.

Nagórnik od 1526 roku był pod panowaniem austryjackich Habsburgów. Idąc dalej po kartach historii w 1742 roku Fryderyk II, król pruski przyłączył między innymi ziemie Pustelnika, Domanowa i Nagórnika do swojego państwa i do 1945 roku ziemie te należały do Prus podobnie jak cały wówczas Śląsk.

Wyzwolenie tych ziem nastąpiło dopiero w trakcie tzw. operacji praskiej Armii Radzieckiej i II Armii Wojska Polskiego.

Po okresie wojennym obszary dzisiejszych miejscowości zaludniła nowa ludność, byli to repatrianci z Ukrainy zachodniej; z dawnych województw tarnopolskiego, lwowskiego i stanisławowskiego oraz z zachodniej Białorusi.

Dwa lata po wojnie w Nagórniku otworzono punkt szkolny który funkcjonował do 1972 roku a w 1979 roku budynek szkolny został wykupiony od Gminy przez Pana Zbigniewa Wiktora.- autora wielu książek. Szkoły istniały również w Domanowie i Pustelniku w tej ostatniej wsi szkoła mieściła się w obecnej świetlicy wiejskiej.     

Najważniejszym miejscem dla wszystkich mieszkańców Domanowa i okloicznych wsi jest kościół Wniebowstąpienia Pana Jezusa, który mieści się w Domanowie, Posiada on bogato zdobiony snycerski ołtarz i ambonę pochodzącą z XVIII wieku, wieża jest pokryta baniastym hełmem.

Budowle wzniesiono w miejscu starszej (XIV- wiecznej) w drugiej połowie XVI wieku. Ponadto świątynie przebudowano w 1677 roku i restaurowano współcześnie.


Sędzisław

Sędzisław powstał nieco później niż okoliczne wsie i niewiele wiadomo o jego przeszłości, pomimo iż był sporą osadą. Pierwsze wzmianki pochodza z 1399 r.; do poł XVII w. wieś należała do Księstwa Świdnickiego, przez dłuższy czas aż do kasacji dóbr zakonnych w 1810 r. należała do klasztoru krzeszowskiego.

W XVII w. Cystersi mieli tu folwark, a w okolicy 5 stawów rybnych. W 1785 r. był tu dwór z folwarkiem, młyn wodny i 2 bielniki, mieszkało 30 zagrodników i 9 chałupników, w 1833 r. powstała szkoła ewangelicka.

W 1840 r. był młyn do mielenia kory dębowej, tartak, gospoda, pracowało 87 krosien. Wśród mieszkańców było 15 innych rzemieślników i 4 handlarzy, była to wieś, w której rolnictwo nie odgrywało decydującej roli.

W 1867 r. zbudowano linię kolejową z Wałbrzycha do Jeleniej Góry, w 1869 r. uruchomiono linię do Trutnowa w Czechach przez Kamienną Góre i Lubawkę. Po 1945 r.

Sędzisłąw pozostał wsią rolniczo – przemysłową. Przez szereg lat działała tu roszarnia lnu, będąca filią Zakładu Przemysłu Lniarskiego „LEN” w Kamiennej Górze. W 1973 r. rozpoczęto na dość dużą skalę eksploatację kruszywa z dolnego Lesku, którego eksploatacja utworzyła juz zbiornik wodny.

W Sędzisławiu znajduje się zabytkowy dwór z początku XIX w. oraz pomnik upamiętniający wydarzenia 1813 r. Bitwy Narodów pod Lipskiem, wieś., zachowało się kilka domów mieszkalnych z XIX i pocz. XX w.
 
 
Ciechanowice

Pierwsze wzmianki o Ciechanowicach pochodzą z 1203 r.,zostały założone przez cystersów z Lubiąża, którym ks.Henryk Brodaty nadał w 1203 r. ogromny obszar tej okolicy.

Największy rozwój datuje się na 1660r. , kiedy wieś i majątek przeszły w ręce barona Hansa Christopha von Schweinitza i jego potomków.

Ciechanowice stały się osadą targową, w okolicy prowadzono roboty górnicze w poszukiwaniu rud ołowiu i miedzi, mieszkańcy utrzymywali sie z tkactwa i hadlu płótnem.

W 1726 r. powstała sztolnia „Adler” i wydobywano z niej rudę, Ciechanowice uzyskały prawa miasta górniczego, w 1809r. Odebrano Ciechanowicom prawa miejskie.

W 1867 r. przez wieś przeprowadzono linię kolejowąna trasie z Wrocławia przez Wałbrzych, Jelenia Górę do Drezna. W pocz. XX w. We wsi były 3 gospody, poczta, stacja kolejowa, słodownia, bielnik przędzy, cegielnia, duży młyn oraz pałac i kościół. Po 1945 r. wieś utrzymała charakter rolniczy.

Ciechanowice to duża wieś nad rzeką Bóbr w pn.-zach. Części Kotliny Marciszowskiej.

W Ciechanowicach znajduje się renesansowy zamek przebudowany na pałac , otoczony parkiem – w chwili obecnej trwają prace remontowe nad przebudową na ośrodek rekreacyjno – wypoczynkowy. W czasie prowadzonych prac renowacyjnych odkryte zostały freski o bardzo dużym znaczeniu kulturalno-historycznym.

Zabytkiem wartym odwiedzenia jest Kościół z XIV w., w którym znajdują się renesansowe galerie i polichromie nad prezbiterium, manierystyczny ołtarz a na zewnątrz liczne płyty nagrobne i epitafia
 

 

Zapraszamy!
Witamy
Piątek, 28 lipca 2017
Strona główna  |  Wiadomości  |  Mapa serwisu
Copyright © 2006 - 2009 VC.TravellingPolska, Wszelkie prawa zastrzeżone