Tutaj jesteś: Strona główna
Ustaw jako stronę startową
Jarosław
Domek agroturystyczny (BESKID WYSPOWY)
Menu

Najpiękniejsze miejsca w Polsce


Białystok
Informacje ogólne Atrakcje turystyczne Piękno okolic Dane Teleadresowe Mapka
Nasza historia Co? Gdzie? Kiedy?
Atrakcje turystyczne » Zmień wersję prezentacji «

Śladami Branickich
Pałac Branickich w Białymstoku

Adres: ul. Jana Kilińskiego 1, 15-001 Białystok

Najcenniejszym zabytkiem Białegostoku jest niewątpliwie wybudowany w XVIII wieku i odbudowany po zniszczeniach wojennych, Pałac Branickich – dzieło wybitnych architektów doby baroku, działających na ziemiach polskich.


Białystok - Fontanny przy Pałacu Branickich, fot. Urząd Miejski w Białymstoku

Park Branickich

Jego obecny kształt pochodzi z czasów Jana Klemensa Branickiego i odzwierciedla ambicje królewskie hetmana. Zbudował on rezydencję, która jako jedna z nielicznych spełniała wymagania etykiety przyjmowania koronowanych gości.

Nawiązywała swoim przepychem do barokowych pałaców królów francuskich, stąd nazwy: „Wersal Polski”, „Wersal Podlaski”, „Wersal Północy”.

Pałac odwiedził August II Mocny, August III Sas, Stanisław August Poniatowski, car Paweł I oraz cesarz Józef II. Dzisiaj jest siedzibą Uniwersytetu Medycznego.


Na teren kompleksu pałacowego prowadzi brama wjazdowa, zwana – od rodowego herbu rodziny Branickich – „Gryfem”. Wieńczy ją wieża zegarowa, u podstawy której umieszczone są w narożach rzeźby czterech Geniuszy.


Wśród pomieszczeń pałacowych były tak wykwintne apartamenty, że mogły gościć królów. Na terenie ogrodu przypałacowego zbudowano budynek teatralny. Postawiono go w 1748 roku, a więc 17 lat przed założeniem Teatru Narodowego w Warszawie, uważanego za pierwszą stałą scenę na ziemiach polskich.

Teatr miał własną bibliotekę, orkiestrę, balet, a w przedstawieniach operowych występowały największe ówczesne sławy z Rzymu, Wenecji i Wiednia.


Obecny pałacowy ogród, mimo że zajmuje znacznie mniejszą w stosunku do pierwotnej powierzchnię, przypomina dawne otoczenie rezydencji Branickich. Można znaleźć w nim wiele śladów oryginalnej kompozycji, dzięki czemu uważany jest za jeden z najlepiej zachowanych w Polsce ogrodów barokowych.

Park Branickich

Tuż przy bramie prowadzącej do Pałacu, na początku ulicy Kilińskiego, znajduje się Pałacyk Gościnny.

Pałacyk Gościnny był ostatnim wzniesionym przez Branickiego obiektem w rezydencji białostockiej. Obecnie znajduje się w nim Urząd Stanu Cywilnego oraz pomieszczenia reprezentacyjne Prezydenta Miasta Białegostoku.

Imponujące wnętrza można obejrzeć po uprzednim umówieniu się.


Pałacyk Gościnny

Przy drugim końcu ulicy Kilińskiego, na rogu z ulicą Kościelną stoi klasycystyczny budynek loży masońskiej, zbudowany w roku 1802, w miejscu dawnej wozowni Branickich.

Dzisiaj mieści się tu biblioteka – Książnica Podlaska im. Łukasza Górnickiego.


Tuż za ulicą Kościelną, naprzeciw Książnicy, wznosi się zespół katedralny, w którego skład wchodzi katedra w stylu neogotyckim, połączona ze starym kościołem farnym z okresu późnego renesansu (będący najstarszą murowaną budowlą w Białymstoku) i barokowa plebania zbudowana w 1761 roku.


„Stary kościół farny” powstał w latach 1617–1626 w miejscu istniejących wcześniej kościołów drewnianych.

Tutaj znajdują się sarkofagi kryjące serca Stefana Mikołaja Branickiego i jego matki Katarzyny Aleksandry z Czarnieckich Branickiej, nagrobek serca Jana Klemensa Branickiego (marmurowe mauzoleum) i haftowane epitafium trzeciej żony J. K. Branickiego – Izabeli z Poniatowskich Branickiej. Ona sama spoczywa w podziemnej krypcie.

Kiedy w połowie XIX wieku świątynia nie mogła pomieścić już wszystkich wiernych, zwrócono się do władz carskich o wyrażenie zgody na budowę nowego kościoła. Po czterdziestu latach oczekiwań udzielono pozwolenia, ale tylko na dostawienie przybudówki.

W 1900 roku rozpoczęto dobudowę według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Po sześciu latach stanęła „przybudówka”, wielokrotnie przerastająca sam kościół. Dzisiaj pełni ona rolę bazyliki katedralnej arcybiskupa białostockiego.

Następny z kolei budynek to ufundowany przez hetmana Branickiego przytułek, zwany też szpitalem.

Tuż po zakończeniu II wojny światowej utworzono tu pierwszy w Białymstoku teatr, na deskach którego występowali najlepsi polscy aktorzy.

Po drugiej stronie Rynku znajduje się jeszcze jeden zabytkowy budynek fundacji hetmana. Postawiono go w latach 1768–1769 z przeznaczeniem na siedzibę Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Oprócz klasztoru mieścił się w nim szpital, a od 1923 roku ochronka dla dzieci nazwana „Domem św. Marcina”.

Obecnie funkcjonuje tu przedszkole o tej samej nazwie, prowadzone również przez siostry zakonne z tego zgromadzenia.

Naprzeciw znajduje się barokowo- klasycystyczna dawna zbrojownia hetmańska, tzw. cekhauz. Nadano mu kształt typowego dla XVIII wieku dworku szlacheckiego, chociaż przeznaczony był – wbrew nazwie – do przechowywania sprzętu strażackiego. Później pełnił rolę odwachu (wartowni garnizonowej), a w latach międzywojennych – posterunku policji. Aktualnie zajmuje go Archiwum Państwowe w Białymstoku.

Drugi to dawna austeria, czyli karczma – jedyny świecki budynek w mieście, którego przeznaczenie aż do dnia dzisiejszego nie zostało zmienione.

Charakter nadany miastu przez Jana Klemensa Branickiego wraz z Izabelą Poniatowską podkreśla Szlak rodu Branickich, oprowadzający między innymi po opisanych miejscach.

Rynek Kościuszki

Rynek Kościuszki

Ratusz w centralnej części Rynku

W centralnej części Rynku wznosi się Ratusz, ufundowany przez J.K. Branickiego ok. 1745 roku. W latach 1755–1761 wzniesiono okazałą wieżę i dobudowano cztery narożne alkierze, połączone za pomocą arkad z częścią główną.


Ratusz w centralnej części Rynku

W alkierzach mieściły się kupieckie kramy, ponieważ białostocki ratusz od początku pełnił funkcję handlową, rajcowie zaś w nim nie obradowali.

W pierwszych latach XIX wieku kramów było już 48 i stanowiły one dziedziczną własność kupców, w głównej mierze narodowości żydowskiej. Jako że wokół ratusza mieściło się targowisko, Jan Klemens Branicki polecił wybudować obok wagę miejską. Powstał wówczas parterowy budynek murowany z arkadami, w którym umieszczono ocechowane przez rajców wzorce miar objętości i długości.

Wieża ratuszowa dominowała ponad całym miastem. Umieszczono na niej w połowie XIX wieku strażnicę alarmową, służącą do wypatrywania pożarów.

Kiedy w 1939 roku do Białegostoku wkroczyli Sowieci, rozebrali zabytkową budowlę, chcąc na jej miejscu postawić pomnik Stalina. Odbudowę rozpoczęto w 1954 roku. Zmienił się układ przestrzenny, alkierze połączono z budynkiem głównym, ale nie odtworzono wagi miejskiej.

Ratusz nie wrócił też do roli „ratusza handlowego”, stał się natomiast siedzibą muzeum.


Rynek Kościuszki

Spośród trzech pierzei Rynku Kościuszki zachodnia przyciąga wzrok kolorowymi fasadami, odbudowanych po wojnie kamieniczek, przy których wystawiają na sprzedaż swoje dzieła białostoccy i przyjezdni malarze.

Elewacje kamieniczek ozdobione są dekoracjami wykonanymi w technice sgraffito. Za narożną kamienicą (w jej miejscu stała niegdyś karczma „Pod Łabędziem”), zaczyna się ulica Lipowa.

Przemieszczając się w kierunku zachodnim, mijamy najpierw hotel Cristal, pierwszy tego rodzaju obiekt w powojennym Białymstoku i docieramy do skrzyżowania z ulicami Liniarskiego i Malmeda.

Ulica Lipowa

ul. Lipowa

Idąc w kierunku zachodnim, docieramy do skrzyżowania z ulicami Liniarskiego i Malmeda.

Po drugiej stronie ulicy Lipowej wznosi się katedra prawosławna św. Mikołaja Cudotwórcy, zbudowana w latach 1843–1846 na miejscu dawnej cerkwi.


Jest to budowla klasycystyczna,  powstała na planie krzyża greckiego w późnobizantyjskim stylu krzyżowo - kopułowym, nawiązująca do architektury cerkwi pw. św. Aleksandra Newskiego w Sankt Petersburgu.

Nad skrzyżowaniem ramion wznosi się kopuła, którą nieznacznie przewyższa dzwonnica z siedmioma dzwonami, postawiona nad kruchtą. Ikonostas pochodzi z 1844 roku.


W 1910 roku wnętrze ozdobiono polichromią, wzorowaną na freskach z Soboru Włodzimierskiego w Kijowie.

Od 1959 roku cerkiew pełni funkcję katedry biskupa białostockiego i gdańskiego, a   w latach 1994-1998 również prawosławnej katedry polowej Wojska Polskiego. W cerkwi znajdują się m.in. relikwie czczonego prawosławnego świętego – męczennika Gabriela   Zabłudowskiego oraz cudowna Białostocka Ikona Matki Bożej.

Pod świątynią główną znajduje się cerkiew dolna św. Serafina z Sarowa.

Przy cerkwi znajduje się siedziba administracyjna prawosławnej diecezji białostocko - gdańskiej, Centrum Kultury Prawosławnej oraz Katedra Teologii Prawosławnej Uniwersytetu w Białymstoku.


ul. Lipowa

Przed cerkwią ul. Lipowa krzyżuje się z ulicą Malmeda prowadzącą do niewielkiego skwerku. Postawiono tu pomnik Ludwika Zamenhofa, twórcy międzynarodowego języka esperanto, który urodził się w Białymstoku w 1859 roku.

Nieopodal, na ścianie budynku przy ul. Zamenhofa 26, umieszczony jest mural przedstawiający stojącego na balkonie doktora Esperanto, jego przyjaciół oraz dzieci z balonikami.

Wracając do ulicy Lipowej udajemy się dalej, na zachód ku kościołowi św. Rocha. Idąc nią, mijamy kino „Pokój”, secesyjny pałacyk Chaima Nowika, nieco odsunięty od ulicy budynek dawnej Żydowskiej Szkoły Rzemieślniczej (aktualnie Zespół Szkół Zawodowych) oraz – po drugiej stronie – neoklasycystyczną kamieniczkę z kariatydami podtrzymującymi balkon.

Ulica kończy się Placem Niepodległości, nad którym dominuje wzniesiony na niewielkim wzgórzu kościół św.   Rocha.


kościół św. Rocha

Jest to jeden z pierwszych na świecie kościołów modernistycznych, zbudowany w latach 1927-1946 według projektu profesora Oskara Sosnowskiego, stworzony jako wotum za odzyskanie przez Polskę niepodległości.

Poprzednio w miejscu tym stała kapliczka cmentarna pw. św. Rocha, ufundowana w 1748 roku przez Jana Klemensa Branickiego.


kościół św. Rocha

Korpus główny świątyni jest ośmioboczny, z wysokimi, wąskimi oknami, smukłą wieżą, wysoką na 83 metry, zwieńczoną figurą Matki Boskiej.

We wnętrzu kościoła panuje surowy wystrój. Cały kościół otoczony jest wałem z czterema wieżyczkami.

Nad wejściem głównym od strony ulicy Lipowej stoi rzeźba Chrystusa Dobrego Pasterza otoczonego stadkiem owiec, autorstwa S. Horno-Popławskiego. Z tego miejsca widoczna jest ulica Lipowa oraz znaczna część centrum miasta.


Z kościoła św. Rocha warto wrócić na Rynek Kościuszki inną trasą – ulicą Krakowską, która kończy się u stóp wzgórza św. Marii Magdaleny. Na jego szczycie, otoczona starymi drzewami stoi mała cerkiewka prawosławna, zwieńczona cebulastą kopułą.

Wzniesiono ją jako kaplicę rzymsko-katolicką w 1758 roku, z fundacji Jana Klemensa Branickiego. Murowana, jednokondygnacyjna, w kształcie rotundy, dzisiaj jest prawosławną kaplicą św. Marii Magdaleny oraz pełni funkcję cerkwi garnizonowej (parafia wojskowa Apostołów Piotra i Pawła).

U wschodniego podnóża wzgórza znajdują się budynki Białostockiego Teatru Lalek, oraz budowanej Opery i Filharmonii Podlaskiej.


Od wzgórza św. Marii Magdaleny w kierunku Rynku Kościuszki prowadzi ulica Kalinowskiego, biegnąca wzdłuż Parku Centralnego. Kończy się ona na Placu Uniwersyteckim u stóp monumentalnego Pomnika Bohaterów Ziemi Białostockiej, odsłoniętego w 1975 roku.

Składa się on z betonowych kolumn o wysokości 17 metrów, przypominających drzewa złączone ze sobą koronami. Wśród tych koron siedzi na gnieździe orzeł z rozpostartymi skrzydłami.


Zachodnią pierzeję placu stanowi socrealistyczny gmach wzniesiony w 1954 roku z przeznaczeniem na siedzibę Wojewódzkiego Komitetu PZPR. Obecnie budynek zajmowany jest przez Uniwersytet w Białymstoku.

Z Placu Uniwersyteckiego na Rynek Kościuszki prowadzi ulica Suraska. Na elewacji budynku nr 1 umieszczona jest tablica upamiętniająca śmierć około tysiąca Żydów spalonych żywcem w synagodze przez Niemców podczas likwidacji żydowskiej dzielnicy w czerwcu 1941 r..

W pobliżu odsłonięto w 1995 roku pomnik  składający się z obelisku i fragmentów wielkiej kopuły synagogi. W miejscu tym stała w latach 1913–1941 jedna z głównych bożnic Białostocczyzny – okazała, dwukondygnacyjna, pokryta dachem z trzema kopułami.

W sali na parterze, przeznaczonej dla mężczyzn, mogło jednocześnie przebywać 600 osób, w babińcu na piętrze – 500 kobiet.


Pałac Hasbacha

Adres: Dojlidy Fabryczne 23, Białystok


Pałac Hasbacha, fot. Urząd Miejski w Białymstoku

Jednym z fabrykantów, który przeprowadził się do Białegostoku z Aachen w Niemczech, był Ewald Hasbach. Obok fabryki stanęła willa w otoczeniu zabudowań gospodarczych.

W   wyniku rozbudowy w latach 1905-1907 powstał pałacyk (ul. Dojlidy Fabryczne 23) w duchu eklektyzmu z cechami neorenesansu francuskiego, niderlandzkiego i toskańskiego.

Po wybuchu II wojny światowej Hasbachowie przenieśli się do Warszawy, tymczasem Sowieci uruchomili fabrykę, której kadra kierownicza ulokowała się w pałacu, urządzając w nim również świetlicę i bufet.

Po tym, jak Niemcy zajęli Białystok, do pałacu wprowadził się wnuk Ewalda, Sergiusz Hasbach, by kierować fabryką, będącą pod administracją niemiecką. W czerwcu 1944 roku wycofujący się okupanci podłożyli ogień pod budynki fabryczne, pałac natomiast pozostawili nietknięty.

PAŁACE:

W 1832 roku, w ramach represji po Powstaniu Listopadowym, ustanowiono ścisłą granicę celną między Królestwem Kongresowym a Cesarstwem Rosyjskim, która przyczyniła się do rozkwitu Białegostoku, ponieważ wielu właścicieli fabryk włókienniczych, rozrzuconych wokół Łodzi, przeniosło się do Białegostoku, aby uniknąć wysokiego cła nakładanego na towary wwożone do Rosji.

Na historii fabrykanckiej prosperity Białegostoku skupia się Szlak białostockich fabrykantów, oprowadzający między innymi po opisanych pałacach.


Pałac Beckera

Adres: ul. Świętojańska, Białystok

Pałacyk Beckera

Nieco później od Ewalda Hasbacha przyjechał do Białegostoku Eugeniusz Becker. W 1895 roku został zatwierdzony statut Towarzystwa Białostockiej Manufaktury „E. Becker i s-ka”, do którego należała zaczynająca działalność Fabryka Jedwabnych Pluszów.

W latach 1902–1905 oprócz dalszych budynków fabrycznych, wybudowany został pałacyk przeznaczony na siedzibę zarządu towarzystwa. Jego dwuczęściową bryłę, nawiązującą architektonicznie do neorenesansu francuskiego, modnego wówczas w Polsce od ćwierćwiecza, wzniesiono przy ul. Świętojańskiej.

Pod koniec wojny, w lipcu 1944 roku, Niemcy wysadzili zabudowania fabryczne, pozostawiając pałacyk. Po zakończeniu wojny Towarzystwo Białostockiej Manufaktury „E. Becker i s-ka” zmieniło się w Państwowe Zakłady Przemysłu Jedwabniczo-

Galanteryjnego, a od 1950 roku – Białostocką Fabrykę Pluszu. W 1975 roku pojawiła się nowa nazwa – Fabryka Wyrobów Runowych „Biruna”. Dziś pałac znajduje się przy kompleksie budynków Galerii Alfa.


Pałacyk Cytronów
(obecnie 
Muzeum Historyczne)

Adres: ul. Warszawska 37, Białystok

Kamienica Cytronów, fot. Urząd Miejski w Białymstoku

Samuel Hirsz Citron, właściciel Sukiennej Manufaktury w Supraślu, zaliczany był w początkach XX wieku do najbogatszych przemysłowców mieszkających w Białymstoku. Należał do niego między innymi pałacyk przy ulicy Warszawskiej, mieszczący obecnie Muzeum Historyczne.

Przez całe dwudziestolecie międzywojenne pałacyk należał do rodziny Cytronów. Elewacja frontowa dwukondygnacyjnej budowli posiada wiele dekoracyjnych elementów charakterystycznych dla secesji – kiści winogron, słoneczników, zniczy i laurów.

Pałac Nowika Bardzo podobną budowlą jest pałacyk Nowika zlokalizowany przy ulicy Lipowej. Ponieważ stanął on na końcu ciągu zabudowy zwartej, głównym elementem kompozycyjnym fasady uczyniono zachodni narożnik, nadając mu formę ryzalitu zwieńczonego czworoboczną wieżą, zakończoną łamanym dachem.

Z obu elewacji narożnych wyłaniają się wykusze z dużą ilością secesyjnych detali. Pałacyk przy ulicy Lipowej wybudował w latach 1900-1910 Chaim Nowik, właściciel fabryki sukna. Pałacyk należał do rodziny Nowików do początków II wojny światowej.

We wrześniu 1939 roku ulokowało się w nim dowództwo obrony Białegostoku. Ich miejsce zajął potem Garnizonowy Szpital Wojskowy. Obecnie w pałacyku znajduje się Wojskowa Komenda Uzupełnień.

Pałacyk Tryllingów Na początku ulicy Warszawskiej, pod numerem 7, znajduje się jeszcze jeden pałacyk fabrykantów, wybudowany w stylu neobarokowym z dużą liczbą detali neorenesansowych.

Przed wojną był rezydencją rodziny Tryllingów, którzy sprowadzili się do Białegostoku na początku lat sześćdziesiątych XIX wieku i otworzyli fabrykę włókienniczą. Pałac Lubomirskich

Kolejnym godnym zwiedzenia jest Pałac Kreuzensternów, później Rüdygierów i Lubomirskich. Zbudowany przez barona Aleksandra Krusensterna w połowie XIX w. w stylu neoklasycystycznym, umiejscowiony został w pobliżu stawu, pośród 26-hektarowego, XIX-wiecznego parku. W czasie II wojny światowej był białostocką siedzibą gauleitera Prus Ericha Kocha. Spalony w 1944 r., odbudowany został w latach 1956-1957. Pałac znajduje się w dzielnicy Dojlidy. Obecnie mieści się w nim Wyższa Szkoła Administracji Publicznej.

Parki miejskie


Park Planty

Park Planty

Białystok – jako „zielone miasto” – może pochwalić się ośmioma parkami i dwoma rezerwatami. Ogółem parki zajmują 80 ha. Najczęściej odwiedzane to Ogród Branickich, park im. Konstytucji 3-go maja, Park Planty z Zoo „Akcent” i Park Centralny z placem zabaw dla dzieci i Park Stanisława Gralli.


Park Branickich

Są to doskonałe miejsca do spacerów i wypoczynku, a także imprez, koncertów czy wystaw. Ogród Branickich jest jednym z najpiękniejszych ogrodów barokowych w Polsce. Za czasów Branickich zdobiły go bukszpanowe partery, strzyżone grabowe szpalery, rzeźby, altany, kanały, kaskady i fontanny.



Od 1997 roku na podstawie bogatego zbioru ikonografii, starych map Białegostoku, spisu inwentarza, dokonanego po śmierci Jana Klemensa Branickiego i przeprowadzonych prac archeologicznych, odtwarzana jest pierwotna kompozycja i wystrój ogrodu.

Park Planty jest obiektem zabytkowym, znajdującym się w sąsiedztwie Ogrodu Branickich. Powstał on w latach 1930–1938 według projektu Stanisława Gralla.

We wschodniej części znajduje się rosarium – rozplanowane na czterech poziomach, a na najniższym z nich wybudowano prostokątny basen, przy którym po  II wojnie światowej postawiono rzeźbę Praczek, dłuta S. Horno-Popławskiego.

Atrakcją Parku jest fontanna wyposażona w kolorowe reflektory. W dni świąteczne i weekendy odbywają się tam iluminacje świetlne, które przyciągają mieszkańców i turystów.




Na terenie  Bulwarów im. Zyndrama–Kościałkowskiego, stoi Pies Kawelin – rzeźba dłuta Małgorzaty Niedzielko, wykonana w 2005 roku, będąca wierną kopią przedwojennego Kawelina, stojącego przy ogrodzeniu Pałacu Branickich naprzeciwko Kościoła Farnego.

Oryginał stworzony został w 1936 roku przez białostockiego artystę Piotra Sawickiego. W 1944 roku pomnik psa zaginął. Istnieją dwie wersje pochodzenia imienia psa.

Pierwsza głosi, że został on nazwany od nazwiska (Kawielin) przedwojennego stróża białostockiego hotelu Ritz. Druga (bardziej prawdopodobna), zakłada pochodzenie imienia psa od nazwiska (Kawelin) carskiego generała osiadłego na Białostocczyźnie.


Białystok - Miasto Miłosierdzia


Białystok nazywany jest Miastem Miłosierdzia. We wrześniu 2008 r. przy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego (ul. Radzymińska 1) odbyła się beatyfikacja Czcigodnego Sługi Bożego – ks. Michała Sopoćko – osobistego spowiednika św. Faustyny.




W kościele znajdują się relikwie św. Siostry Faustyny Kowalskiej oraz doczesne szczątki Błogosławionego ks. Michała Sopoćko. Z kultem Miłosierdzia Bożego związane jest również Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego.

Nad wejściem do kaplicy sióstr przy ul. Poleskiej 42 widnieją słowa ks. Michała Sopoćko: „Uwielbiony Bóg w Trójcy i Miłosierdziu!”. W tym miejscu ksiądz Sopoćko modlił się i pracował duszpastersko przez 20 lat, a w ostatnim okresie swego życia mieszkał.

Do dziś jego pokój pozostaje w niezmienionej postaci. Ks. Sopoćko zmarł 15 lutego 1975 roku. Warto też zajrzeć na ulicę Złotą 9, gdzie ks. Sopoćko przez długi czas mieszkał w drewnianym domu oraz na ulicę Słonimską 8, gdzie nauczał.

Więcej na www.sopocko.pl


Aleja Bluesa




Niedaleko ratusza, idąc w kierunku parku, odwiedzający Białystok mają okazję przespacerować się Aleją Bluesa.

Składa się na nią motyw klawiatury fortepianu, na którym widnieją nazwiska osób zasłużonych dla tego gatunku muzyki w Polsce, m.in.: Ryszard „Skiba” Skibiński, Ryszard Riedel, Tadeusz Nalepa, Maria Jurkowska, Leszek Winder i Sławek Wierzcholski.

Pomysł otwarcia Alei zrodził się w trakcie obchodzonego w 2008 r. Roku Bluesa w Białymstoku.

Goszcząc w Białymstoku, warto zwiedzić miejsca związane z kulturą i tradycją żydowską. A  jest ich tu niemało – Szlak Dziedzictwa Żydowskiego liczy ich sobie trzydzieści sześć.  Historia podlaskich Żydów sięga co najmniej XV wieku.


Do Białegostoku sprowadził ich właściciel miasta – Stefan Mikołaj Branicki, ojciec Jana Klemensa, aby zapewnić rozwój rzemiosła, handlu i usług.

W 1921 r. stanowili prawie 50% mieszkańców miasta. W czasie II wojny światowej podlaskich Żydów zamknięto w getcie.

W sierpniu 1943 r. wywołali oni powstanie, które było skutkiem informacji o rychłej likwidacji getta. Wojnę przeżyło kilkuset białostockich Żydów, z których większość wyemigrowała.


Dziś Białystok żyje tylko wspomnieniami dawnych mieszkańców, a żydowski klimat miasta można poczuć podczas cyklicznej czerwcowej imprezy Zachor – Festiwalu Kultury Żydowskiej „Kolor i dźwięk”, na którą serdecznie zapraszamy.

Więcej na www.szlak.uwb.edu.pl

Szlak PRL-u

Jedna z miejskich tras turystycznych, skupia najciekawsze budowle, zespoły architektoniczne   i elementy małej architektury okresu PRL, m.in.: Dom Partii, bank przy Rynku Kościuszki, hotel „Cristal”, rektorat UwB, Urząd Pocztowy przy dworcu PKP, halę mięsną przy ulicy Bema, „Spodki” oraz kawiarnie przy ulicy Akademickiej, zakłady „Fasty”, rzeźbę „Praczki”, małe formy architektoniczne, jak „Ptaki” przy szosie Warszawskiej czy rzeźba „Pełnia” („Kompozycja”) przy placu R. Dmowskiego.

Więcej na www.ladniej.uwb.edu.pl

Szlak esperanto i wielu kultur

W Białymstoku urodził się i wychował twórca języka esperanto   Ludwik Zamenhof. Znajduje się tu wiele miejsc związanych z jego osobą oraz innymi wybitnymi esperantystami.


Najważniejsze z nich to skwer przy ul. Malmeda i ul. Białówny, ze wznoszącym się pomnikiem L. Zamenhofa oraz mural i tablica w miejscu, gdzie stał dom, w którym 15 grudnia 1859 r. urodził się dr Esperanto.

W tym budynku przy ul. Pięknej 3 ma swoją siedzibę Białostockie Towarzystwo Esperantystów, które organizuje spotkania, kursy językowe i imprezy kulturalne. Ludwik Zamenhof patronuje też Dziecięcemu Szpitalowi Klinicznemu, a przy ul. Warszawskiej 19 w Białymstoku powstało Centrum im. Ludwika Zamenhofa.


Zapraszamy też na Szlak esperanto i wielu kultur, na którym znajdziecie Państwo 18 tablic z trójwymiarowymi zdjęciami i opisami zabytków w językach: polskim, esperanto i angielskim.


Białystok Wielu Kultur


Cerkiew katedralna św. Mikołaja Cudotwórcy

Białystok to miasto wielu narodowości, języków, religii, tradycji i smaków. Aby podkreślić walory wielokulturowego miasta, w maju 2011 r. odbyła się inauguracja czterech nowych szlaków turystycznych.

Wśród nich znajdują się wspomniane już: Szlak rodu Branickich, Szlak białostockich fabrykantów, a także Szlak architektury drewnianej oraz Szlak białostockich świątyń.

Kościół św. Rocha

Bazylika Mniejsza pw. Wniebowzięcia NMP

Obecnie wieloreligijność Białegostoku jest nadal żywa i bezdyskusyjna, a liczby mówią same za siebie. Trzydzieści pięć kościołów katolickich, jedenaście cerkwi, dwa domy modlitw muzułmanów, kościoły protestanckie, związek buddyjski, cztery sale świadków Jehowy.

Tę różnorodność podkreśla Szlak białostockich świątyń, na którym znajduje się 9 budowli sakralnych, a wśród nich m.in.: największa świątynia prawosławna w Polsce – cerkiew św. Ducha (ul. Antoniuk Fabryczny 13), Dom Modlitwy muzułmanów znajdujący się przy ul. Piastowskiej 13F, Synagoga Cytronów (obecnie mieści się tu Galeria im. Sleńdzińskich – ul. Waryńskiego 24a), czy też kościół św. Wojciecha Biskupa i Męczennika / dawna kircha (ul.Warszawska 46a).


Cerkiew ŚW. Ducha

Białystok to także urok drewnianej architektury. Niegdyś dominowała, dziś walczy o przetrwanie z siłą betonu, szkła i stali. Mimo to Białystok jest miastem, w którym piękno zaklęte jest w drewnie. Pozostałości architektury drewnianej to wspomnienie XIX i XX wieku.

Do dziś najwięcej śladów tamtych czasów możemy dostrzec na Bojarach oraz dawnej dzielnicy żydowskiej Chanajki. Pojedyncze budynki drewniane rozsiane są jednak po różnych zakątkach miasta.

Na Szlaku architektury drewnianej znajdziemy między innymi: najstarszy zachowany budynek mieszkalny z 1848 roku znajdujący się na ul.   Słonimskiej 10, Kwartał Ryszarda Kaczorowskiego przy ul. Mazowieckiej, gdzie urodził się ostatni Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, czy też Willę gen. Von Driesena – jedyny w Białymstoku zachowany przykład drewnianej, miejskiej siedziby rezydencjalnej (obecnie mieści się tu Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego, ul. Świętojańska 17).



Willa gen. Von Driesena

Białystok w XIX i na początku XX wieku był włókienniczym imperium, a majątki i sukcesy białostockich fabrykantów były naprawdę imponujące.

Na historii fabrykanckiej prosperity Białegostoku, na ludziach i ich sukcesach – zapisanych w pozostałościach po zakładach, pałacach i dworkach – rezydencjach, które przetrwały do dziś, skupia się Szlak białostockich fabrykantów.

Trasa oprowadza, między innymi, po: Pałacyku Beckera (ul. Świętojańska 15), Pałacu Tryllingów (ul. Warszawska 7), Pałacu Lubomirskich (ul. Dojlidy Fabryczne 26, a także Starej Elektrowni mieszczącej się przy ul. Elektrycznej 13, czy Kamienicy Moesa – ul. Św. Rocha 3.


Pałacyk Beckera

Układ głównych arterii komunikacyjnych i charakter architektoniczny centrum Białegostoku zawdzięczamy wytyczonym w XVIII wieku traktom i wzniesionym budowlom.

W mieście rezydował wtedy jeden z najbardziej wpływowych ludzi w kraju – Jan Klemens Branicki.

Ród Branickich herbu Gryf władał Białymstokiem już od trzech pokoleń, kiedy Jan Klemens Branicki,   hetman wielki koronny, pojął Izabelę z Poniatowskich za żonę. Ta para nadała niepowtarzalny charakter miastu. Pałac Branickich, Pałacyk Gościnny, Ratusz, Kościół Farny – to część atrakcji i tym samym wizytówek stolicy Podlasia, znajdujących się na Szlaku rodu Branickich.

Więcej informacji o szlakach turystycznych na stronie: www.odkryj.bialystok.pl

PaŁacyk gościnny

Fontanny przy Pałacu Branickich, fot. Urząd Miejski w Białymstoku


W październiku 2010 roku odbyła się inauguracja Białostockiego szlaku kulinarnego.

Szlak zrzesza restauracje serwujące potrawy kuchni regionalnej, europejskiej oraz przysmaki wywodzące się z różnych zakątków świata. Więcej informacji o na stronie www.bialostockiszlakkulinarny.pl



Prezentacja została przygotowana na podstawie materiałów (opisy tekstowe oraz zdjęcia) udostępnionych w celu promocji atrakcji turystycznych Białegostoku przez Biuro Promocji Urzędu Miejskiego w Białymstoku.

Zapraszamy!
Witamy
Środa, 13 grudnia 2017
Strona główna  |  Wiadomości  |  Mapa serwisu
Copyright © 2006 - 2009 VC.TravellingPolska, Wszelkie prawa zastrzeżone